Debiutował w licznych orkiestrach swingowych lat dwudziestych, grając między innymi u Bena Pollacka, Paula Asha, Reda Nicholsa. Na początku lat trzydziestych był popularnym muzykiem studyjnym, nagrywającym płyty z wieloma solistami i orkiestrami. Po okresie współpracy z orkiestrą Raya Noblea, w której grał na puzonie i dla której aranżował, oraz orkiestrą braci Dorsey, swój pierwszy zespół założył w roku 1937. W roku 1938, po reorganizacji orkiestry zaczął regularnie nagrywać płyty i występować w radiu. W 1939 roku jego orkiestra nagrała szereg doskonałych płyt, między innymi Moonlight Serenade, Sunrise Serenade, In The Mood, Little Brown Jug. W jego ówczesnej orkiestrze nie występowały na ogół wielkie sławy jazzu, niemniej zespół brzmiał doskonale jako zgrany big band, o ciekawym brzmieniu i nietypowych aranżacjach. Charakterystyczne brzmienie osiągnął Miller poprzez grę unisono klarnetu i sekcji saksofonów. W jego orkiestrze występowali także liczni wokaliści, między innymi Tex Beneke, Marion Hutton, Ray Eberłe,
Kay Starr i grupa wokalna The Moderńaires. Piosenkarze ci znani są z tak słynnych wokalnych przebojów orkiestry Glenna Millera jak Kalamazoo, Chatanooga Choo Choo, Dont Sit Down Upon The Apple Tree.
| |
|