Na pierwszej dużej płycie zatytułowanej „My Generation" a wydanej w Podobnie dużym powodzeniem cieszył się album „Who's Next" z 1971 roku, na którym zespół jako jeden z pierwszych potrafił w pełni wykorzystać rytmiczne możliwości syntezatorów. Utwory zespołu „The Who" w pierwszym okresie eksponowały młodzieńczą werwę i temperament, a także sporą dozę spontaniczności. W poważniejszym nastroju utrzymana była rock-opera „Ouadrophenia" z 1973 roku. Dopiero w dwa lata po „Quadrophenii" zespół zrealizował kolejny album, tym razem nie będący koncepcją całościową, zatytułowany „The Who By Numbers". Potem, aż do roku 1978 zespół nie wydał żadnej płyty z nowymi utworami. Ukazał się natomiast trzeci po „Direct Hits" i „Meaty Beaty Big And Bouncy" album wspomnieniowy - „The Story Of The Who". W 1978 roku ukazał się nowy longplay zespołu zatytułowany „Who Are You". W tym samym roku zmarł perkusista zespołu Keith Moon, a jego miejsce zajął Kenny Jones, poprzednio współpracujący z zespołem „Smali Faces".
WHITTE BARRY - amerykański wokalista i kompozytor muzyki soulowej, wiele mającej także wspólnego z gatunkiem „disco". Urodził się w Galveston w Texasie w 1944 roku. Debiutował jako producent płyt duetu Bob i Earl („Harlem Shuffle"), Jackie Lee („The Duck") i Felice Taylor („I Feel Love Comin On"). Pierwszy sukces kompozytorski odniósł jako twórca i producent płyty „Walkin In The
Rain" nagranej w 1972 roku przez zespół murzyński „Love Unlimited", a następnie utworu „Love's Theme" nagranego przez zespół „Love Unlimited Orchestra". Z towarzyszeniem obu tych grup nagrał Barry White jako solista swój pierwszy przebój - „Fm Gonna Love Just A Little Bit More, Baby" w roku 1973, a potem następne: „Never Gonna Give You Up", „Can't Get Enough" w 1974, „Just Another Way To Say I Love You" i „Let The Music Play" w 1975 roku, „Is It Whatcha Won't" w 1976, „Songs For Someone You Love" w 1977 i „The Man" w 1978 roku. W latach 1973-1976 Barry White uważany był za niekoronowanego króla dyskotefc.
| |
|